Yazılarım

Sıradan bir sabah... İşe veya okula yetişmeye çalışıyorsunuz. Çocuğunuza mısır gevreğini kırmızı kasede verdiniz diye evde aniden kıyamet kopuyor. "Hayır! Mavi kaseyi istiyorum!" diye ağlamaya, kendini yere atmaya başlıyor. Mavi kase bulaşık makinesinde olduğu için durumu mantıklıca açıklamaya çalışıyorsunuz ama o sizi duymuyor bile. Ya da kışın ortasında incecik bir tişörtle dışarı çıkmak için diretiyor. İçinizden derin bir sabır dileyip, "Neden her şeyi bu kadar zorlaştırıy

"Sadece yemeği ocağa koymak, beş dakika nefes almak veya sıcak bir çay içebilmek için tableti eline veriyorum. O sırada evde çıt çıkmıyor, adeta melek gibi. Ama 'Süren doldu, kapatıyoruz' deyip cihazı elinden aldığım an içinden bambaşka bir çocuk çıkıyor. Bağırıyor, ağlıyor, kapıları çarpıyor, hatta bana vurmaya çalışıyor. Acaba onu ekrana bağımlı mı yaptım? Beynine zarar mı veriyorum?" Eğer bu cümleleri okurken derin bir iç çekip "Evet, tam olarak her gün yaşadığımız şey bu!

"Onu o kadar çok seviyorum ki... Ya gerçeği öğrendiğinde benden uzaklaşırsa? Ya beni artık annesi/babası olarak görmezse? Bu gerçeği ona söylediğimde yıkılmasından, travma yaşamasından çok korkuyorum. Acaba hiç söylemesek, bu sırrı sonsuza kadar saklasak daha mı iyi olur?" Kalbinizde büyütüp kucağınıza aldığınız, kokusuyla nefes bulduğunuz çocuğunuzun gözlerine bakarken zaman zaman bu korkuları yaşamanız çok doğal. Birçok ebeveyn, evlat edinme gerçeğini çocuklarına açıklamanı

Sabah işe veya okula yetişme telaşındasınız... Çocuğunuz ayakkabısını giymeye çalışıyor ama bu o kadar yavaş ilerliyor ki, dayanamayıp "Dur, geç kaldık, ben giydireyim" diyerek ayakkabıyı ayağına geçiriyorsunuz. Ya da masada kendi başına yemek yerken üstünü başını batıracağı düşüncesiyle, elinden kaşığı alıp yemeğini siz yediriyorsunuz. Odasını toplamak, çantasını hazırlamak veya arkadaşıyla yaşadığı küçük bir sorunu çözmek... Gün içinde çocuğunuzun aslında kendi başına yapab

"Dişlerini fırçaladık, pijamalarını giydirdik, en sevdiği iki masalı okuduk. Tam ışığı kapatıp odadan çıkacağım; aniden susuyor. Suyu getiriyorum, bu sefer 'Çişim geldi' diyor. Onu hallediyoruz, 'Sırtımı kaşır mısın?' diyor, ardından 'Bana bir masal daha anlat' diye ağlamaya başlıyor. Uyku saati 2 saat uzuyor ve günün sonunda kendime ayıracağım tek bir dakikam bile kalmıyor..." Eğer bu satırları okurken derin bir iç çekip "Aa evet, tıpkı bizim akşamlarımız!" diyorsanız, yalnı

"Senden nefret ediyorum!", "Sen dünyanın en kötü annesisin/babasısın!", "Git buradan, seni istemiyorum!" Canınızdan çok sevdiğiniz, her ihtiyacına koştuğunuz çocuğunuzun ağzından bir öfke anında bu cümleler döküldüğünde donup kaldığınız o anı düşünün. İçinizden büyük ihtimalle, "Aa evet, daha dün bunu yaşadık! Ona saçımı süpürge ediyorum ama o bana nasıl böyle saygısızca konuşur? Nerede hata yaptım da bu kadar öfkeli ve acımasız bir çocuk oldu?" diyerek hem derin bir hayal kı

"Ellerini yıka diye 10 kere sesleniyorum, duvara konuşuyorum sanki! Ne zaman ki benim sigortam atıyor, sesimi yükseltip bağırıyorum; ancak o zaman yerinden kalkıyor. Sonra da bağırdığım için büyük bir vicdan azabı çekiyorum..." Eğer bu cümleleri okurken "Aa evet, benim çocuğum da aynen böyle!" diyorsanız, yalnız değilsiniz. Günün sonunda ses telleriniz yorulmuş, sabrınız tükenmiş ve sürekli "bağıran bir ebeveyn" olduğunuz için kendinizi suçlarken buluyor olabilirsiniz. Acaba

Gece yarısı uyanıp ağlayan bebeğinizi saniyeler içinde sakinleştiren, diş çıkarma dönemlerinde en büyük kurtarıcınız olan o minik silikon parçasını düşünün... Bebeklik döneminde emzik, hem çocuk hem de ebeveyn için adeta sihirli bir düğme gibidir. Ancak çocuğunuz büyümeye, yürümeye ve konuşmaya başladığında içinizi bir endişe kaplar: "Acaba diş yapısı bozulacak mı? Konuşması gecikir mi? Bu emziği ondan nasıl ayıracağım, ya çok ağlarsa?" Eskişehir'deki merkezimizde, emzik veya

Yıllarca süren zorlu tedaviler, tüp bebek süreçleri veya geç yaşta gelen o "mucize" bebeği kucağınıza aldığınız günü hatırlayın... Ya da bebeğinizin henüz çok küçükken ciddi bir sağlık sorunu yaşadığı, hastane koridorlarında onun için dualar ettiğiniz o korku dolu günleri... Böyle büyük travmalardan veya uzun bekleyişlerden sonra ebeveyn olduğunuzda, çocuğunuzu adeta "camdan yapılmış" gibi hissetmeniz, ona en ufak bir zarar gelecek diye aklınızın çıkması çok ama çok doğaldır.

"Hadi yemeğe gel" dediğinizde "Gelmeyeceğim!" cevabını almak, dişlerini fırçalamasını istediğinizde kapıları çarpan bir çocukla karşılaşmak veya en ufak bir ricanızın bile devasa bir inatlaşma krizine dönüşmesi... Günün sonunda kendinizi çocuğunuzla sürekli bir "meydan okuma" ve güç savaşı içinde buluyorsanız, büyük bir tükenmişlik yaşamanız çok doğaldır. İçinizden sık sık "Bana neden saygı duymuyor? Onu çok mu şımarttık, yoksa otoritemi mi kaybettim?" gibi kaygı dolu sorular

Evdeki evcil hayvanınızın kaybı, çok sevilen bir aile büyüğünün vefatı veya parkta bulunan cansız bir kuş... Çocukların dünyasında ölümle ilk karşılaşma anı, ebeveynler için genellikle nefeslerin tutulduğu ve büyük bir paniğin yaşandığı andır. "Ona bu gerçeği nasıl söyleyeceğim? Ya psikolojisi bozulursa? Bunu ondan saklamalı mıyım?" diyerek içinizde yoğun bir koruma içgüdüsü uyanması çok doğaldır. Eskişehir'deki merkezimizde, bir kayıp yaşadıktan sonra çocuklarına bunu nasıl

Sabah işe gitmek için kapıya yöneldiğinizde bacaklarınıza sarılarak çığlık atan, siz odadan çıktığınız an paniğe kapılan veya gece uyurken bile sürekli size temas etme ihtiyacı duyan bir çocuğunuz mu var? Hatta bazen "Tuvalete bile yalnız gidemiyorum, nefes alamıyorum!" diyerek kendinizi tükenmiş ve kapana kısılmış hissediyor olabilirsiniz. Ardından da "Ben yokken ona bir şey mi olacak korkusu yaşıyor? Yoksa onu çok mu bağımlı yetiştirdim?" diyerek içinizi kemiren o suçluluk

Evde sağlanan beş dakikalık sessizliğin ardından aniden kopan bir çığlık: "Anne! Oyuncağımı aldı!" ya da "Baba! Bana vurdu!"... Gün içinde defalarca tekrarlanan bu sahneler yüzünden kendinizi sürekli düdük çalan yorgun bir hakem gibi hissediyor olabilirsiniz. Bir ebeveyn olarak, "Nerede hata yapıyorum? Neden güzelce oynayamıyorlar? Acaba büyüdüklerinde birbirlerinden nefret mi edecekler?" diyerek derin bir çaresizlik yaşamanız çok doğaldır. Eskişehir'deki merkezimizde, evdeki

Bebeğiniz henüz 6 aylıkken, yani dünyanın sadece uyku, beslenme ve anne-baba kokusundan ibaret olduğu o hassas dönemde evliliğinizi sonlandırma kararı almış olabilirsiniz. Böyle bir süreçte, bir yandan kendi duygusal yaralarınızı sarmaya çalışırken diğer yandan içinizde büyük bir suçluluk duygusu yankılanır: "Acaba bebeğim bu durumdan nasıl etkilenecek? Babasız/annesiz mi büyüyecek? İleride travma yaşar mı?" Eskişehir'deki merkezimizde, erken dönem boşanmalarda bebeklerinin g

Dünyaya getirdiğiniz o mucizevi varlığa bakarken, her anne baba gibi sizin de en büyük dileğiniz onun ömür boyu mutlu, ayakları yere sağlam basan ve "kendini seven" bir birey olmasıdır. Çocuğunuzun hayatta kimseye boyun eğmemesini, kendi değerini bilmesini ve içsel bir huzurla büyümesini istersiniz. Ancak günümüzün rekabetçi dünyasında, "kendini sevmek" ile "şişirilmiş bir egoya sahip olmak" birbirine çok sık karıştırılabiliyor. Eskişehir'deki merkezimizde, çocuklarının özgüv

Çocuğunuza sıradan bir soru sorduğunuzda aniden yükselen bir ses tonuyla, göz devirerek veya savunmaya geçerek ters bir cevap aldığınız o anı düşünün. Bir ebeveyn olarak büyük bir hayal kırıklığı yaşayıp, "Ben ona ne yaptım da benimle böyle konuşuyor? Bana saygısını mı kaybediyor?" diyerek derin bir üzüntü veya öfke hissetmeniz çok doğaldır. Eskişehir'deki merkezimizde, çocuklarının kendileriyle sürekli bir savaş halindeymiş gibi iletişim kurduğunu belirten ve bu durumdan yor

Parkta oynarken başka bir çocuğun gelip çocuğunuzun elindeki oyuncağı aniden çekip aldığını düşünün. Çocuğunuz itiraz etmiyor, sadece boynunu büküp oyuncağın gidişini izliyor veya gözleri dolarak çaresizce size bakıyor. O an bir ebeveyn olarak içinizin cız ettiğini, ardından büyük bir panikle "Benim çocuğum neden hakkını savunamıyor? Okulda onu ezecekler mi? Neden tepki vermiyor?" diye düşündüğünüzü biliyoruz. Eskişehir!deki merkezimizde, çocuklarının pasif kaldığını ve kendi

Kreşten gelen "Çocuğunuz bugün arkadaşını ısırdı" telefonuyla veya parkta oynarken aniden başka bir çocuğun koluna dişlerini geçirmesiyle yaşadığınız o derin şoku düşünün. Karşı tarafın ailesine mahcup olmak bir yana, içinizde büyük bir korku uyanır: "Benim çocuğum neden bu kadar saldırgan? Yoksa içinde bir şiddet eğilimi mi var?" Eskişehir'deki merkezimizde, ısırma davranışı nedeniyle büyük bir panik ve utançla başvuran ailelerle sıklıkla karşılaşıyoruz. Bir çocuk gelişim uz

Gecenin 2'sinde üzerinizde pijamalarla arabaya binip, çocuğunuz uykuya dalsın diye boş sokaklarda tur attığınız o yorucu anları düşünün. Araba durduğu an gözlerini açan, yatağına yatırıldığında çığlık çığlığa uyanan bir çocuk ve uykusuzluktan tükenme noktasına gelmiş bir anne baba... Bir ebeveyn olarak "Bunu ona biz alıştırdık, şimdi nasıl geri döneceğiz?" diyerek kendinizi suçluyor ve büyük bir çaresizlik hissediyor olabilirsiniz. Eskişehir'deki merkezimizde, uyku sorunlarıy

Yaz tatilinin sonlarına yaklaşırken veya anaokulu kayıt dönemi geldiğinde, birçok anne babanın zihninde o büyük ve karmaşık soru belirir: "Çocuğum gerçekten okula hazır mı? Ya benden ayrılamazsa? Ya tuvaletini kendi başına yapamazsa? Arkadaşlarıyla uyum sağlayabilecek mi?" Çocuğunuzun o kocaman çantayı sırtına takıp okul kapısından içeri gireceği anı düşünmek sizi hem çok gururlandırıyor hem de içinizde büyük bir panik yaratıyor olabilir. Eskişehir'deki merkezimizde, okula ba