Yazılarım

Sıradan bir akşam... Çocuğunuz televizyon izlerken, yorulup uykuya dalmak üzereyken veya kalabalık bir ortama girdiğinde usulca baş parmağını ağzına götürüyor. Onu bu halde gördüğünüzde içinizden bir endişe dalgası yükseliyor. Çevreden duyduğunuz "Diş yapısı bozulacak", "Kocaman çocuk oldu, hala bebek gibi" veya "Bunu acilen bıraktırman lazım" şeklindeki yorumlar zihninizde yankılanıyor. Yavaşça yanına yaklaşıp elini ağzından çekmeye çalışıyorsunuz ancak o, büyük bir dirençle

Sıradan bir hafta sonu... Çocuğunuzla alışveriştesiniz ve aslında hiç ihtiyacı olmayan, evde benzerlerinden onlarca bulunan o oyuncağı almanız için size ısrar ediyor. Normal şartlarda "Hayır" demeniz gerektiğini biliyorsunuz. Ancak tam o kelimeyi söyleyecekken içinizden çok tanıdık, ağır bir ses yükseliyor: "Zaten hafta içi çok çalışıyorum, onu yeterince göremiyorum, bari bugün mutlu olsun." Veya belki de ayrılık sürecinden geçmiş bir ebeveynsiniz ve zihniniz size sürekli şun

Sıradan bir gün... Salona girdiğinizde en sevdiğiniz vazonun kırıldığını veya duvarda boya kalemleriyle çizilmiş kocaman bir iz olduğunu görüyorsunuz. Hemen çocuğunuzu yanınıza çağırıp, "Bunu sen mi yaptın?" diye soruyorsunuz. Çocuğunuzun elleri hala boyalı olmasına rağmen, gözlerinizin içine bakarak hiç tereddüt etmeden, "Hayır, ben yapmadım, eve bir kuş girdi o yaptı!" diyor. O an içinizde büyük bir hayal kırıklığı ve derin bir endişe uyanıyor. Vazoya veya duvara olan üzünt

Evin içinde bitmek bilmeyen o tanıdık sesler... Aynı oyuncak için çekiştirilen kollar, aniden patlak veren ağlama sesleri ve "Hep ona alıyorsun, onu daha çok seviyorsun!" isyanları. Belki de yeni bir bebeğiniz oldu ve o güne kadar kendi halinde oyun oynayan büyük çocuğunuz aniden bebeksi konuşmaya, altını ıslatmaya veya kardeşi kucağınızdayken sizi itmeye başladı. Siz ise adaleti sağlamak için her şeyi ikişer tane alıyor, gün boyu hakemlik yapıyor ve her fırsatta "İkinizi de

Sıradan bir sabah veya ödev saati... Çocuğunuz masanın başında oturmuş, kalemi elinde öylece bekliyor. "Bunu yapamıyorum, sen göster" diyerek sızlanmaya başlıyor. Sabah giyinirken çorabını eline alıp "Bana sen giydir" diyor, yemek masasında çatalı bırakıp sizin ona yedirmenizi bekliyor. Kendi başına çözebileceği en ufak bir pürüzde bile aniden pes edip "Anne/Baba yardım et!" diye sesleniyor. Siz bir yandan işleri hızlandırmak için onun ayakkabısını bağlıyor, ödevindeki hatayı

Gece yarısı... Gözleriniz uykusuzluktan kapanırken, çocuğunuz belki de dördüncü kez uyanıp ağlayarak "Meme!" diye kucağınıza tırmanıyor. Fiziksel olarak tamamen tükenmiş hissediyorsunuz. İçinizden bir ses "Artık yeter, benim de uyumaya ve dinlenmeye ihtiyacım var, bu süreci bitirmeliyim" diyor. Ancak onu memeden uzaklaştırmaya çalıştığınızda öyle bir ağlamaya başlıyor ki, içinize kocaman bir suçluluk duygusu çöküyor. Ertesi gün çevrenizdekilerden "Göğsüne acı bir şeyler sür,

Yaz tatilinin o esnek, rahat ve neşeli günleri geride kaldı. Sabah saati çaldığında, çocuğunuzun odasına umutla ve şefkatle giriyorsunuz. Ancak onu uyandırmaya çalıştığınızda yorganı başına çekiyor, "Gitmek istemiyorum, karnım ağrıyor, biraz daha uyuyacağım" diyerek yataktan çıkmamak için direniyor. Kahvaltı masasında lokmalar ağzında büyüyor, kıyafetlerini giymek saatler sürüyor ve kapıdan çıkma anı yaklaştıkça evdeki gerginlik tırmanıyor. Siz bir yandan işe veya günlük işle

Rengarenk bir lazımlık aldınız, en sevdiği çizgi film karakterli iç çamaşırlarını hazırladınız ve büyük bir hevesle o sürece başladınız. Ancak çocuğunuz tuvalete oturmayı inatla reddediyor, çişini veya kakasını saatlerce tutuyor ya da tam siz arkanızı döndüğünüzde gidip perdenin arkasına saklanarak altına yapıyor. Siz gün boyu "Çişin geldi mi? Hadi tuvalete gidelim" diye peşinde koşmaktan yorgun düşerken, içinizde o tanıdık yetersizlik hissi büyüyor: "Nerede yanlış yapıyorum?

Büyük bir heyecanla çantasını hazırladınız, en sevdiği kıyafetlerini giydirdiniz ve okulun kapısına geldiniz. Ancak tam öğretmeniyle içeri gireceği o an, çocuğunuz aniden bacağınıza sımsıkı sarılıyor. Gözlerinden yaşlar süzülürken, "Anne/Baba lütfen gitme, beni burada bırakma!" diye ağlamaya başlıyor. Öğretmen onu nazikçe kucağına alıp içeri götürürken, siz okulun kapısında boğazınıza oturan o kocaman yumruyla kalakalıyorsunuz. Arabaya bindiğinizde büyük bir suçluluk duygusuy

Çocuğunuzun odası rengarenk oyuncaklarla, legolarla, eğitici setlerle dolu. Ancak o, odanın ortasında durup "Sıkıldım, benimle oyna" diye sızlanıyor veya oyuncakları eline alıp hemen kenara fırlatıyor. Bazen de sadece bir arabayı alıp dakikalarca tekerleğini çevirmekle yetiniyor, bir senaryo üretemiyor. Siz ise yorgun bir günün ardından derin bir nefes alıp, "Bu kadar oyuncağın var, neden kendi kendine bir şeyler kurgulayıp oynamıyorsun?" diye iç geçiriyorsunuz. Merkezimizde

Sıradan bir hafta sonu... Çocuğunuzu enerjisini atsın ve arkadaşlarıyla oynasın diye parka götürüyorsunuz. Ancak o, kaydıraktan kaymak veya diğer çocukların arasına karışmak yerine gelip bacağınıza sımsıkı sarılıyor. Evin içindeyken bile durum farksız; siz mutfağa gittiğinizde mutfağa, salona geçtiğinizde salona geliyor. Neredeyse tuvalete bile tek başınıza gidemiyorsunuz. Çevrenizdekilere yorgun bir iç çekerek, "Bana o kadar düşkün ki, bensiz tek bir adım bile atamıyor" diyo

Çocuğunuza bir sınır koydunuz, bir isteğine "hayır" dediniz. Çocuğunuz doğal olarak suratını astı ve sessizleşerek odasına gitti. O an içinizi büyük bir huzursuzluk kaplıyor ve dayanamayıp yanına gidiyorsunuz: "Bana kızdın mı? Küstük mü? Beni hala seviyorsun değil mi? İyi misin?" O, "İyiyim, kızmadım" diyene kadar rahat edemiyor, adeta etrafında pervane oluyorsunuz. Merkezimizde ebeveynlerle çalışırken, çocuklarıyla aralarındaki bağın zedelenmesinden çok korkan ve bu yüzden s

Çocuğum Arkadaşlarına Zorbalık Mı Yapıyor? Öfke ve Saldırganlığın Altında Yatan Sebepler ve Pedagojik Çözümler | Eskişehir Çocuk ve Ergen Danışmanlığı Sıradan bir günün ortasında telefonunuz çalıyor. Arayan, çocuğunuzun öğretmeni veya okul müdürü... Size, çocuğunuzun bir arkadaşına vurduğunu, onunla alay ettiğini veya onu oyuna almayarak dışladığını söylüyor. O an hissettiğiniz o sıcak basmasını, kalbinizin sıkışmasını ve derin utancı hayal edin. Telefonu kapattığınızda büyük

Sıradan bir sabah... İşe veya okula yetişmeye çalışıyorsunuz. Çocuğunuza mısır gevreğini kırmızı kasede verdiniz diye evde aniden kıyamet kopuyor. "Hayır! Mavi kaseyi istiyorum!" diye ağlamaya, kendini yere atmaya başlıyor. Mavi kase bulaşık makinesinde olduğu için durumu mantıklıca açıklamaya çalışıyorsunuz ama o sizi duymuyor bile. Ya da kışın ortasında incecik bir tişörtle dışarı çıkmak için diretiyor. İçinizden derin bir sabır dileyip, "Neden her şeyi bu kadar zorlaştırıy

"Sadece yemeği ocağa koymak, beş dakika nefes almak veya sıcak bir çay içebilmek için tableti eline veriyorum. O sırada evde çıt çıkmıyor, adeta melek gibi. Ama 'Süren doldu, kapatıyoruz' deyip cihazı elinden aldığım an içinden bambaşka bir çocuk çıkıyor. Bağırıyor, ağlıyor, kapıları çarpıyor, hatta bana vurmaya çalışıyor. Acaba onu ekrana bağımlı mı yaptım? Beynine zarar mı veriyorum?" Eğer bu cümleleri okurken derin bir iç çekip "Evet, tam olarak her gün yaşadığımız şey bu!

"Onu o kadar çok seviyorum ki... Ya gerçeği öğrendiğinde benden uzaklaşırsa? Ya beni artık annesi/babası olarak görmezse? Bu gerçeği ona söylediğimde yıkılmasından, travma yaşamasından çok korkuyorum. Acaba hiç söylemesek, bu sırrı sonsuza kadar saklasak daha mı iyi olur?" Kalbinizde büyütüp kucağınıza aldığınız, kokusuyla nefes bulduğunuz çocuğunuzun gözlerine bakarken zaman zaman bu korkuları yaşamanız çok doğal. Birçok ebeveyn, evlat edinme gerçeğini çocuklarına açıklamanı

Sabah işe veya okula yetişme telaşındasınız... Çocuğunuz ayakkabısını giymeye çalışıyor ama bu o kadar yavaş ilerliyor ki, dayanamayıp "Dur, geç kaldık, ben giydireyim" diyerek ayakkabıyı ayağına geçiriyorsunuz. Ya da masada kendi başına yemek yerken üstünü başını batıracağı düşüncesiyle, elinden kaşığı alıp yemeğini siz yediriyorsunuz. Odasını toplamak, çantasını hazırlamak veya arkadaşıyla yaşadığı küçük bir sorunu çözmek... Gün içinde çocuğunuzun aslında kendi başına yapab

"Dişlerini fırçaladık, pijamalarını giydirdik, en sevdiği iki masalı okuduk. Tam ışığı kapatıp odadan çıkacağım; aniden susuyor. Suyu getiriyorum, bu sefer 'Çişim geldi' diyor. Onu hallediyoruz, 'Sırtımı kaşır mısın?' diyor, ardından 'Bana bir masal daha anlat' diye ağlamaya başlıyor. Uyku saati 2 saat uzuyor ve günün sonunda kendime ayıracağım tek bir dakikam bile kalmıyor..." Eğer bu satırları okurken derin bir iç çekip "Aa evet, tıpkı bizim akşamlarımız!" diyorsanız, yalnı

"Senden nefret ediyorum!", "Sen dünyanın en kötü annesisin/babasısın!", "Git buradan, seni istemiyorum!" Canınızdan çok sevdiğiniz, her ihtiyacına koştuğunuz çocuğunuzun ağzından bir öfke anında bu cümleler döküldüğünde donup kaldığınız o anı düşünün. İçinizden büyük ihtimalle, "Aa evet, daha dün bunu yaşadık! Ona saçımı süpürge ediyorum ama o bana nasıl böyle saygısızca konuşur? Nerede hata yaptım da bu kadar öfkeli ve acımasız bir çocuk oldu?" diyerek hem derin bir hayal kı

"Ellerini yıka diye 10 kere sesleniyorum, duvara konuşuyorum sanki! Ne zaman ki benim sigortam atıyor, sesimi yükseltip bağırıyorum; ancak o zaman yerinden kalkıyor. Sonra da bağırdığım için büyük bir vicdan azabı çekiyorum..." Eğer bu cümleleri okurken "Aa evet, benim çocuğum da aynen böyle!" diyorsanız, yalnız değilsiniz. Günün sonunda ses telleriniz yorulmuş, sabrınız tükenmiş ve sürekli "bağıran bir ebeveyn" olduğunuz için kendinizi suçlarken buluyor olabilirsiniz. Acaba